Starostwo Powiatowe w Sławnie

Jak bronić się przed dłużnikiem wyzbywającym się majątku

W przypadku gdy osoba będąca naszym dłużnikiem dokona z kimkolwiek czynności prawnej w wyniku której dłużnik ten stanie się niewypłacalny (np. wyzbędzie się określonej części majątku), przysługuje nam prawo wystąpienia do sądu o uznanie takiej czynności za bezskuteczną w stosunku do naszej osoby. Warunkiem takiego powództwa jest to, aby dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Sytuacja wierzyciela jest ułatwiona gdy osoba uzyskująca korzyść pozostaje z naszym dłużnikiem w bliskich stosunkach, gdyż wtedy zakłada się, iż wiedziała ona że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Łatwiej jest też wtedy, gdy wyzbycie się majątku jest nieodpłatne, gdyż w takim przypadku wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba trzecia nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Jeżeli wyzbycie następuje poprzez darowiznę a w chwili jej dokonania dłużnik był niewypłacalny, domniemywa się, iż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli (to samo dotyczy wypadku, gdy dłużnik stał się niewypłacalny wskutek dokonania darowizny).

Skutek uznania przez sąd danej czynności dłużnika za bezskuteczna jest taki, iż wierzyciel, może z pierwszeństwem przed wierzycielami osoby trzeciej dochodzić w postępowaniu egzekucyjnym zaspokojenia z przedmiotów majątkowych, które wskutek czynności uznanej za bezskuteczną wyszły z majątku dłużnika albo do niego nie weszły.

Należy pamiętać, iż wystąpienie z pozwem o uznanie danej czynności za bezskuteczną możliwe jest wyłącznie przed upływem 5 lat od dnia jej dokonania.

Materia dotycząca ochrony wierzyciela przed niewypłacalnością dłużnika zawarta jest w art. art.527 – 534 Kodeksu cywilnego.

Michał Żebrowski
radca prawny

Na co zwrócić uwagę zawierając umowę o pracę

Podejmując zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, bardzo pomocna może okazać się wiedza na temat powinności jakie obowiązujący system prawny nakłada w tym zakresie na pracodawcę.

W pierwszej kolejności pamiętać należy, iż umowa o pracę powinna określać zawierające ją strony (pracodawcę i pracownika), rodzaj takiej umowy, datę jej zawarcia a także warunki pracy i wynagrodzenia do których w szczególności należą:

- rodzaj pracy,
- miejsce jej wykonywania,
- wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem jego poszczególnych składników,
- wymiar czasu pracy,
- datę rozpoczęcia pracy.

Zawsze należy zadbać aby umowa o pracę zawarta była na piśmie. Jeżeli wymóg ten nie został jednak spełniony, pracodawca powinien, najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy, potwierdzić pracownikowi pisemnie ustalenia co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków. Także każda zmiana zawartej umowy wymaga formy pisemnej.

Warto tez pamiętać o związanych z zawarciem umowy obowiązkach pracodawcy w zakresie przekazania pracownikowi szeregu istotnych informacji. W okresie 7 dni od daty zawarcia umowy zakład pracy winien na piśmie poinformować osobę zatrudnioną o:

- obowiązującej pracownika dobowej i tygodniowej normie czasu pracy,
- częstotliwości wypłat wynagrodzenia za pracę,
- wymiarze przysługującego pracownikowi urlopu wypoczynkowego,
- obowiązującej pracownika długości okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
- układzie zbiorowym pracy, którym pracownik jest objęty,
a jeżeli pracodawca nie ma obowiązku ustalenia regulaminu pracy - dodatkowo o porze nocnej, miejscu, terminie i czasie wypłaty wynagrodzenia oraz przyjętym sposobie potwierdzania przez pracowników przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności.

Michał Żebrowski
radca prawny

Co to jest użyczenie?

Użyczenie jest stosunkiem prawnym nawiązywanym na podstawie umowy nazwanej i uregulowanej w art.710 – 719 Kodeksu cywilnego. Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy ruchomej lub też nieruchomości. Jeżeli umowa nie określa sposobu używania rzeczy, biorący może korzystać z niej w sposób odpowiadający jej właściwościom i przeznaczeniu. W każdym jednak przypadku, oddanie rzeczy użyczonej osobie trzeciej do używania wymaga zgody użyczającego. Biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej a także jest odpowiedzialny za jej przypadkową utratę lub uszkodzenie, w sytuacji jeżeli jej używa w sposób sprzeczny z umową albo z właściwościami lub z przeznaczeniem rzeczy, albo gdy nie będąc do tego upoważniony przez umowę ani zmuszony przez okoliczności powierza rzecz innej osobie, a rzecz nie byłaby uległa utracie lub uszkodzeniu, gdyby jej używał w sposób właściwy albo gdyby ją zachował u siebie. Jeżeli umowa użyczenia została zawarta na czas nie oznaczony, użyczenie kończy się, gdy biorący uczynił z rzeczy użytek odpowiadający umowie albo gdy upłynął czas, w którym mógł ten użytek uczynić. Jeżeli rzecz stanie się potrzebna użyczającemu z powodów nie przewidzianych w chwili zawarcia umowy, użyczający może żądać zwrotu rzeczy, chociażby umowa była zawarta na czas oznaczony. Roszczenie z umowy użyczenia przedawniają się – co do zasady - z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy po jej zakończeniu.

UWAGA! Strona wykorzystuje pliki cookies, prosimy o wyrażenie zgody na wysyłanie cookies.

Brak zgody może oznaczać problemy z funkcjonalnością strony

Zrozumiałem